سی ام دیماه به دعوت شبکه جام جم میهمان برنامه صبح پارسی با موضوع رقابت و رعايت انصاف بودم.

اين پرسش مجرى محترم برنامه هم در خود برنامه و هم تا ساعت ها بعد از آن ذهن من را درگير خودش كرد ، اینکه چرا معیار های ما به گونه ای تغییر کرده است که به خودمان اجازه می دهیم به هر وسیله ای #رشد کنیم ، چرا برای هر پیشرفتی بدنبال میانبر هستیم …

و هر كارى از دستمان بر بيايد مى كنيم كه نام ما بشود “آدمِ موفق” ، آن هم فقط در اعداد و ارقام نه در سطح روح و جان و روان …

جان کلام اینکه

“موفقيت” با رسيدن به احساس “رضايت از خود” و يا رضايت از زندگى آن چيزى كه روان شناسى به آن مى گويد:
Self-satisfaction
فرق دارد رفقا.
تجربه رضايت از خود تجربهء بسيار ارزشمندى ست كه ما به كلى آن را فراموش كرده ايم.
در حاليكه موفقيت به شدت از معيارهاى اجتماعى، بايد و نبايدهاى بيرونى، مقايسه و نگاه ديگران به ما حاصل مى شود، تجربهء احساس رضايت از خود مفهومى كاملا درونى، خودمختار و برآمده از صلح است.

همچنان که در مسیر برگشت از ساختمان جام جم بودم به یاد سخنان ارزشمند استاد الهی قمشه ای نازنین افتادم جایی که از بهترین اقتصاد سخن گفته اند ، مجدد به سراغشان رفتم و حیفم آمد لذت شنیدنشان را با شما با اشتراک نگذارم..